Status Pulau Pinang Sebagai Negeri Berdaulat: Mengapa Kedudukannya Kekal Terjamin di Bawah Perlembagaan

Isu kedudukan geografi dan kedaulatan undang-undang antara negeri Kedah dan Pulau Pinang kembali menjadi topik hangat dalam landskap politik dan sejarah tanah air. Persoalan mengenai sama ada Pulau Pinang masih "dipajak" atau merupakan sebuah negeri yang berdiri sendiri telah mencetuskan pelbagai reaksi daripada pelbagai lapisan masyarakat, termasuk ahli politik, pakar sejarah, dan pengamal undang-undang.

Walau bagaimanapun, di sebalik retorik dan perdebatan yang hangat, satu fakta tetap teguh: Status Pulau Pinang sebagai sebuah negeri dalam Persekutuan Malaysia adalah kekal terjamin. Artikel ini akan mengupas secara mendalam aspek perundangan, sejarah, dan perlembagaan yang mengukuhkan kedudukan Pulau Pinang agar rakyat memahami konteks sebenar isu ini.

Asas Perlembagaan Persekutuan: Benteng Utama Kedaulatan

Titik tolak paling utama dalam menentukan status sesebuah negeri di Malaysia bukanlah berdasarkan arkib sejarah zaman kolonial semata-mata, sebaliknya berpandukan kepada Perlembagaan Persekutuan. Menurut Perkara 1(2) Perlembagaan Persekutuan, Malaysia terdiri daripada negeri-negeri Johor, Kedah, Kelantan, Melaka, Negeri Sembilan, Pahang, Pulau Pinang, Perak, Perlis, Sabah, Sarawak, Selangor, dan Terengganu.

Pengiktirafan Pulau Pinang sebagai salah satu daripada 13 negeri dalam Persekutuan bermakna ia mempunyai hak, kedaulatan, dan sempadan yang diiktiraf di peringkat kebangsaan dan antarabangsa. Sebarang usaha untuk mempertikaikan status ini secara undang-undang akan berhadapan dengan tembok besar Perlembagaan yang merupakan undang-undang tertinggi negara.

Menyingkap Sejarah: Perjanjian 1786 dan Evolusi Kemerdekaan

Pihak yang membangkitkan isu kedaulatan Kedah ke atas Pulau Pinang sering merujuk kepada perjanjian tahun 1786 dan 1800 antara Sultan Kedah dan Syarikat Hindia Timur Inggeris (SHTI). Memang benar dari sudut sejarah bahawa Pulau Pinang pada asalnya adalah sebahagian daripada wilayah Kedah sebelum diserahkan kepada British.

Namun, pakar sejarah menjelaskan bahawa landskap perundangan berubah secara drastik apabila negara mencapai kemerdekaan pada tahun 1957. Melalui Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu 1957 dan Akta Kemerdekaan Persekutuan Tanah Melayu 1957, British telah menyerahkan kedaulatan ke atas Negeri-Negeri Selat (termasuk Pulau Pinang dan Melaka) kepada entiti baru iaitu Persekutuan Tanah Melayu yang berdaulat.

Apabila Sultan Kedah pada waktu itu menandatangani Perjanjian Persekutuan Tanah Melayu, baginda secara tidak langsung bersetuju dengan pembentukan sebuah persekutuan di mana Pulau Pinang diiktiraf sebagai sebuah negeri yang berasingan dan setaraf dengan negeri-negeri Melayu yang lain.

Perdebatan di Parlimen: Penegasan Kerajaan Persekutuan

Baru-baru ini, isu ini telah dibawa ke dewan tertinggi negara, iaitu Parlimen Malaysia. Ahli-ahli Parlimen telah membahaskan impak kenyataan-kenyataan yang mempersoalkan kedaulatan sesebuah negeri terhadap keharmonian nasional. Kerajaan Persekutuan melalui Kementerian Dalam Negeri dan Jabatan Peguam Negara telah memberikan jawapan yang konsisten.

Menteri di Jabatan Perdana Menteri (Undang-Undang dan Reformasi Institusi) menegaskan bahawa tuntutan sejarah tidak boleh mengatasi kerangka perlembagaan moden. Kerajaan memberi jaminan bahawa sempadan negeri dan status Pulau Pinang tidak akan berubah. Penegasan ini penting bagi memberikan keyakinan kepada pelabur asing dan rakyat Pulau Pinang bahawa negeri tersebut kekal stabil di bawah payung Persekutuan.

Pandangan Pakar Perundangan: "The Doctrine of Estoppel"

Dari sudut undang-undang antarabangsa dan domestik, terdapat konsep yang dikenali sebagai estoppel. Memandangkan Kedah telah menerima hakikat kewujudan Pulau Pinang sebagai negeri yang berasingan sejak tahun 1957, menyertai pelbagai pilihan raya bersama, dan menerima pembahagian kuasa di bawah sistem federalisme selama lebih enam dekad, maka secara perundangan, tuntutan untuk "mengambil semula" negeri tersebut adalah sukar untuk dipertahankan di mahkamah.

Pakar perlembagaan, Prof. Datuk Dr. Shamrahayu Ab Aziz, sering menekankan bahawa kestabilan negara bergantung kepada kepatuhan terhadap kontrak sosial dan perlembagaan yang telah dipersetujui oleh Raja-raja Melayu semasa pembentukan negara. Sebarang pertikaian mengenai wilayah perlu diselesaikan melalui saluran rundingan yang harmoni, bukannya melalui retorik yang boleh memecahbelahkan kaum atau negeri.

Impak Ekonomi dan Sosio-Politik

Pulau Pinang merupakan salah satu pemacu ekonomi utama Malaysia, khususnya dalam sektor pembuatan elektronik dan pelancongan. Mempersoalkan status negeri ini bukan sahaja memberi kesan kepada sentimen politik, tetapi juga boleh menjejaskan ekosistem ekonomi. Ketidakpastian status undang-undang boleh menakutkan pelabur yang memerlukan jaminan kestabilan jangka panjang.

Oleh itu, jaminan bahawa status Pulau Pinang kekal terjamin adalah satu langkah strategik untuk memastikan pertumbuhan ekonomi negara tidak terganggu oleh polemik politik tempatan. Rakyat kedua-dua negeri, Kedah dan Pulau Pinang, sebenarnya mempunyai hubungan kekeluargaan dan ekonomi yang sangat erat yang tidak sepatutnya dikeruhkan oleh isu sempadan ini.

Kesimpulan

Secara tuntasnya, walaupun sejarah merupakan subjek yang penting untuk dipelajari, ia tidak seharusnya dijadikan alat untuk menggugat kestabilan perlembagaan yang telah dibina sejak kemerdekaan. Status Pulau Pinang sebagai sebuah negeri dalam Malaysia adalah sah, muktamad, dan dilindungi oleh undang-undang tertinggi negara.

Segala isu berkaitan bayaran pajakan atau pampasan yang dibayar oleh Kerajaan Persekutuan kepada Kedah (yang kini berjumlah RM10 juta setahun) adalah merupakan satu bentuk pemberian khas atau "ex-gratia" dan bukannya bukti bahawa Pulau Pinang masih tertakluk di bawah pemerintahan Kedah secara mutlak. Dengan jaminan daripada pihak berkuasa dan kekuatan Perlembagaan Persekutuan, rakyat Pulau Pinang boleh terus maju ke hadapan sebagai sebahagian daripada identiti Malaysia yang berdaulat.